வைரஸ்கள் (Viruses) மனித உடலை எவ்வாறு தாக்குகின்றன?

வைரஸ்கள் (Viruses) என்பவை மிக மிகச் சிறிய நுண்ணுயிரிகள். நுண்ணோக்கியால் மட்டுமே பார்க்கக் கூடிய இவை, பாக்டீரியாக்களை விடவும் பல மடங்கு சிறியவை. ஆச்சரியம் என்னவென்றால், வைரஸ்களை உயிருள்ளவை என்று அறிவியலாளர்கள் முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. அவை மனித உடலுக்கு வெளியே இருக்கும்போது எந்த உயிர்ப்பும் இன்றி வெறும் ரசாயனத் துகள்கள் போலச் செயல்படும். ஆனால் மனித உடலுக்குள் நுழைந்தவுடன் உயிர்பெற்று வேகமாகப் பெருகத் தொடங்கும். ஒரு வைரஸ் மனித உடலை எவ்வாறு தாக்குகிறது என்பதை இந்தப் பதிவில் காண்போம்.

வைரஸின் அமைப்பு

ஒரு வைரஸ் மிகவும் எளிமையான அமைப்பைக் கொண்டது. இதில் ஒரு மையப் பகுதியில் அதன் மரபணு (DNA அல்லது RNA) இருக்கும். இந்த மரபணுவைச் சுற்றி ஒரு புரத உறை (Protein Coat) பாதுகாப்பு அரணாக அமைந்திருக்கும். அவ்வளவுதான். சுயமாகச் செயல்படத் தேவையான எந்த உள்ளுறுப்புகளும் வைரஸிடம் கிடையாது.

உடலுக்குள் நுழைதல்

வைரஸ்கள் பொதுவாக காற்று (தும்மல், இருமல்), அசுத்தமான நீர், அல்லது மனிதத் தொடுதல் மூலமாக நமது உடலுக்குள் நுழைகின்றன. நமது மூக்கு, வாய் அல்லது கண்கள் வழியாக உள்ளே நுழைந்தவுடன், அவை தங்களுக்குப் பொருத்தமான ஒரு மனிதச் செல்லைக் (Human cell) கண்டுபிடிக்கத் தொடங்குகின்றன.

ஹேக்கிங் செய்யும் வைரஸ்

நமது உடலின் ஒவ்வொரு செல்லின் வெளியிலும் ஒரு வகையான பூட்டு (Receptor) இருக்கும். வைரஸின் புரத உறையில் அந்தப் பூட்டிற்குப் பொருத்தமான ஒரு சாவி (Spike Protein) அமைந்திருக்கும்.

1. இணைதல்: வைரஸ் தனக்கு ஏற்ற ஒரு மனிதச் செல்லைக் கண்டுபிடித்தவுடன், தனது சாவியைப் பயன்படுத்தி செல்லின் பூட்டைத் திறக்கிறது.
2. ஊடுருவல்: செல்லைத் திறந்தவுடன், வைரஸ் தனது மையப் பகுதியில் உள்ள மரபணுவை (DNA அல்லது RNA) நேரடியாக மனிதச் செல்லின் உள்ளே செலுத்துகிறது.
3. கட்டுப்பாட்டை எடுத்தல்: மனிதச் செல்லின் மையத்தில் அதற்கென சொந்தமான கட்டளை மையம் (Nucleus) இருக்கும். வைரஸின் மரபணு அந்த கட்டளை மையத்திற்குச் சென்று, “நீ உனக்கான வேலைகளை நிறுத்திவிட்டு, என்னைப்போலவே புதிய வைரஸ்களை உருவாக்கத் தொடங்கு” என்று கட்டளையிடுகிறது.

வைரஸிடம் சுயமாகப் பெருகும் ஆற்றல் கிடையாது. எனவே அது நமது செல்லையே ஒரு வைரஸ் தயாரிக்கும் தொழிற்சாலையாக மாற்றிவிடுகிறது. இது ஒரு கம்ப்யூட்டர் ஹேக்கர் கணினியைக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவருவதைப் போன்றது.

பெருக்கம் மற்றும் அழிவு

நமது ஏமாற்றப்பட்ட செல், லட்சக்கணக்கான புதிய வைரஸ்களை உருவாக்கித் தள்ளுகிறது. ஒரு கட்டத்தில் அந்த மனிதச் செல்லால் அத்தனை வைரஸ்களையும் தாங்க முடியாமல், செல் வெடித்துச் சிதறுகிறது. மனிதச் செல் இறந்துவிடுகிறது.

வெளியே வரும் லட்சக்கணக்கான புதிய வைரஸ்கள், மீண்டும் அக்கம் பக்கத்தில் உள்ள ஆரோக்கியமான செல்களைத் தாக்கி இதே சுழற்சியைத் தொடர்கின்றன. இதனால் நமது உடல் திசுக்கள் கடுமையாகப் பாதிக்கப்படுகின்றன. இதையே நாம் “தொற்று (Infection)” என்கிறோம்.

உடலின் தற்காப்பு முறை

நமது உடலின் நோயெதிர்ப்பு அமைப்பு (Immune System) இதை வேடிக்கை பார்ப்பதில்லை. வெளியாட்கள் உள்ளே நுழைந்துள்ளதைக் கண்டுபிடித்தவுடன், வெள்ளை அணுக்கள் (White blood cells) உடனடியாகப் போர்க்களத்தில் குதிக்கின்றன. இந்தத் தாக்குதலின் ஒரு பகுதியாகவே நமக்குக் காய்ச்சல் (Fever) வருகிறது. அதிக வெப்பநிலையில் வைரஸ்களால் வேகமாகப் பெருக முடியாது.

இறுதியில், நமது நோயெதிர்ப்பு அமைப்பு வைரஸ்களை முற்றிலும் அழித்து வெற்றி பெறுகிறது. தடுப்பூசிகள் (Vaccines) மூலம், ஒரு குறிப்பிட்ட வைரஸை எப்படி அழிக்க வேண்டும் என்ற பயிற்சியை நாம் நோயெதிர்ப்பு அமைப்பிற்கு முன்கூட்டியே வழங்குகிறோம். இதன் மூலமே மனிதகுலம் பல கொடிய வைரஸ்களைத் தோற்கடித்துள்ளது.