புறநானூறு (Purananuru) – பழந்தமிழர்களின் வீரத்தையும் ஈரத்தையும் பேசும் நூல்

சங்க காலத் தமிழர்கள் எப்படி வாழ்ந்தார்கள்? அரசர்கள் எப்படிப் போர் செய்தார்கள்? பெண்கள் எவ்வளவு வீரமாக இருந்தார்கள்? மனிதர்கள் ஒருவருக்கொருவர் எப்படி உதவி செய்து கொண்டார்கள்? இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய பழந்தமிழர்களின் ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கை வரலாற்றையும் நமக்கு ஒரு திரைப்படத்தைப் போலக் கண்முன் நிறுத்தும் மாபெரும் காவியம்தான் புறநானூறு (Purananuru).

புறநானூறு என்றால் என்ன?

எட்டுத்தொகை நூல்களில் ஒன்றான இது, புறம் + நான்கு + நூறு என்று பிரிக்கப்படுகிறது. ‘புறம்’ என்றால் போர், வீரம், கொடை, அரசியல் என்று வெளிப்படையான பொது வாழ்க்கையைக் குறிக்கும். இத்தகைய புறவாழ்க்கையைப் பற்றி 400 பாடல்கள் இருப்பதால் இது புறநானூறு என்று அழைக்கப்படுகிறது.

இதை ஒரே ஒரு புலவர் எழுதவில்லை. மூவேந்தர்கள், குறுநில மன்னர்கள், பெண்பாற் புலவர்கள் என சுமார் 150க்கும் மேற்பட்ட பலதரப்பட்ட புலவர்கள் பாடிய பாடல்களின் தொகுப்பே இந்த நூல்.

வீரத்தின் உச்சம்

புறநானூறு நெடுகிலும் தமிழர்களின் வீரமே கொடிகட்டிப் பறக்கிறது. போரில் மார்பில் அடிபட்டு இறப்பதை ஒரு பெருமையாகவும், முதுகில் அடிபட்டு இறப்பதை மாபெரும் அவமானமாகவும் தமிழர்கள் கருதினார்கள். இதை விளக்கும் ஒரு புறநானூற்றுப் பாடல் இன்றும் சிலிர்க்க வைக்கிறது:

ஒரு தாய் தனது மகனைப் போர்க்களத்திற்கு அனுப்புகிறாள். போர் முடிந்து பலரும் இறந்து கிடக்கிறார்கள். அப்போது ஒருவன் வந்து, “உன் மகன் புறமுதுகிட்டு (பயந்து ஓடும்போது முதுகில் அடிபட்டு) இறந்துவிட்டான்” என்று சொல்கிறான். அதைக் கேட்ட அந்தத் தாய், “என் மகன் அப்படி முதுகில் அடிபட்டு இறந்திருந்தால், அவனுக்குப் பால் கொடுத்த என் மார்பகங்களை அறுத்து எறிவேன்” என்று சூளுரைத்துப் போர்க்களத்திற்குச் செல்கிறாள். அங்குத் தன் மகன் நெஞ்சில் ஈட்டி பாய்ந்து வீர மரணம் அடைந்திருப்பதைக் கண்டு, அவனைப் பெற்றெடுத்த நாளைவிட இப்போது அதிகம் மகிழ்ந்தாள் என்று புறநானூறு கூறுகிறது.

கொடையின் சிறப்பு

புறநானூறு வெறும் போரைப் பற்றி மட்டும் பேசவில்லை, தமிழர்களின் ஈரத்தையும் (இரக்கம்) பேசுகிறது. பாரி என்ற மன்னன், காட்டில் ஒரு முல்லைக் கொடி படர்வதற்கு இடம் இல்லாமல் காற்றில் தள்ளாடுவதைப் பார்க்கிறான். உடனே தான் ஏறி வந்த தேரையே அந்தக் கொடி படர்வதற்காக அங்கேயே நிறுத்திவிட்டு நடந்து சென்றான் என்பதைப் புறநானூறு நமக்குக் கூறுகிறது. ஒரு சின்னஞ்சிறு செடியின் மீது கூடத் தமிழர்கள் எவ்வளவு அன்பு வைத்திருந்தார்கள் என்பதற்கு இதுவே சான்று.

உலகப் பொதுமை

“யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்” (எல்லா ஊரும் எனது ஊரே, எல்லா மக்களும் எனது உறவினர்களே) என்ற கணியன் பூங்குன்றனாரின் உலகப் புகழ்பெற்ற வரிகள் இடம்பெற்றுள்ளதும் இந்தப் புறநானூற்றில்தான். இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தமிழர்கள் எவ்வளவு பரந்த மனப்பான்மையுடன் உலகைக் பார்த்தார்கள் என்பதை இந்த ஒற்றை வரி ஐக்கிய நாடுகள் சபை வரை கொண்டு சென்றுள்ளது.

புறநானூறு என்பது வெறும் கவிதை நூல் அல்ல; அது தமிழர்களின் அடையாள அட்டை. இன்று நாம் பெருமையாகச் சொல்லிக் கொள்ளும் தமிழர்களின் வீரம், பண்பாடு, விருந்தோம்பல் என அத்தனைக்கும் அடிப்படை ஆவணமாகத் திகழ்வது இந்தப் புறநானூறு மட்டுமே.