சீத்தலைச் சாத்தனார் (Seethalai Saathanar) – மணிமேகலை தந்த பௌத்தப் புலவர்

தமிழின் ஐம்பெரும் காப்பியங்களில் ‘சிலப்பதிகாரமும்’ ‘மணிமேகலையும்’ இரட்டைக் காப்பியங்கள் என்று அழைக்கப்படுகின்றன. ஒரு காப்பியம் முடியுமிடத்தில், அடுத்த காப்பியம் தொடங்குவதே இதற்கு முக்கியக் காரணம். கோவலன் கண்ணகி கதையைக் கூறும் சிலப்பதிகாரத்தை இளங்கோவடிகள் எழுதியதைப் போல, கோவலனுக்கும் மாதவிக்கும் பிறந்த மகளான மணிமேகலையின் கதையை எழுதிய மாபெரும் பௌத்தப் புலவரே சீத்தலைச் சாத்தனார் (Seethalai Saathanar).

சீத்தலைச் சாத்தனார் யார்?

இவரது இயற்பெயர் சாத்தன் என்பதாகும். இவர் திருச்சிக்கு அருகில் உள்ள ‘சீத்தலை’ என்ற ஊரில் பிறந்து, பின்னர் மதுரையில் வாழ்ந்து வந்ததால் ‘சீத்தலைச் சாத்தனார்’ என்று அழைக்கப்பட்டார். கூல வாணிகம் (தானிய வியாபாரம்) செய்து வந்ததால், இவரை ‘மதுரைக் கூலவாணிகன் சீத்தலைச் சாத்தனார்’ என்றும் கூறுவார்கள்.

பெயர்க்காரணம்: ஒரு சுவாரஸ்யமான கதை

‘சீத்தலை’ என்பதற்குப் புண் நிறைந்த தலை என்றும் ஒரு பொருளுண்டு. சாத்தனார் மிகவும் கண்டிப்பான ஒரு தமிழ்ப் புலவர். மற்ற புலவர்கள் பாடும் பாட்டில், ஒரு சிறிய பிழையோ அல்லது இலக்கணத் தவறோ இருந்தால் கூட அவரால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாது. அந்த கோபத்தில் தன் கையில் உள்ள எழுத்தாணியால் (Pen) தன் தலையிலேயே ஓங்கி அடித்துக் கொள்வாராம். இப்படி அடித்து அடித்து அவரது தலையில் எப்போதும் சீழ் பிடித்த புண்கள் இருந்ததால், அவரைச் சீத்தலைச் சாத்தனார் என்று அழைத்ததாகவும் ஒரு செவிவழிக் கதை உண்டு.

இளங்கோவடிகளுடனான நட்பு

சாத்தனாரும், சேர நாட்டு இளவரசரான இளங்கோவடிகளும் சமகாலத்தவர்கள். ஒருமுறை இளங்கோவடிகள் மலைவளம் காணச் சென்றபோது, அங்கு வந்த மலைவாழ் மக்கள் கண்ணகியைப் பற்றி ஒரு செய்தியைக் கூறினார்கள். அங்கிருந்த சாத்தனார்தான், கண்ணகி யார் என்பதை இளங்கோவடிகளுக்கு முழுமையாக விவரித்தார்.

கதையின் சுவாரஸ்யத்தைக் கேட்ட இளங்கோவடிகள் சிலப்பதிகாரத்தை எழுத, அந்தச் சிலப்பதிகாரத்தின் தொடர்ச்சியாகச் சாத்தனார் ‘மணிமேகலை’ (Manimekalai) என்ற காப்பியத்தை எழுதினார். ஒருவரை ஒருவர் ஊக்கப்படுத்தி இரண்டு மாபெரும் காப்பியங்களைத் தமிழுக்குத் தந்த சிறந்த நண்பர்கள் இவர்கள்.

மணிமேகலை காப்பியத்தின் சிறப்பு

சீத்தலைச் சாத்தனார் ஒரு தீவிர பௌத்த மத (Buddhism) ஆதரவாளர். அதனால் மணிமேகலை காப்பியம் முழுவதும் பௌத்த மதக் கருத்துக்களே நிறைந்துள்ளன. இருப்பினும், எந்த இடத்திலும் தமிழுக்கு அவர் துரோகம் செய்யவில்லை.

1. பசிப்பிணி ஒழிப்பு (Eradicating Hunger)

மணிமேகலை காப்பியத்தின் ஆணிவேரே ‘பசிப்பிணி ஒழிப்பு’தான். உலகில் உள்ள அனைத்துத் துன்பங்களுக்கும் பசியே காரணம் என்பதை உணர்ந்த சாத்தனார், மணிமேகலையின் கையில் ‘அட்சய பாத்திரம்’ என்ற அள்ள அள்ளக் குறையாத உணவுப் பாத்திரத்தைக் கொடுத்து, பசியால் வாடும் மக்கள் அனைவருக்கும் உணவு வழங்குவது போலக் காப்பியத்தை அமைத்துள்ளார். “பசிப்பிணி என்னும் பாவி” என்று பசியை வர்ணித்த முதல் புலவர் இவரே.

2. பெண்களின் உயர்வு

மணிமேகலை ஒரு நடனக் கலைஞர் குடும்பத்தில் (மாதவியின் மகள்) பிறந்தாலும், அவளை ஒரு துறவியாக, சமூகச் சேவகியாக மிக உயர்வாகச் சித்தரித்ததன் மூலம் பெண்களின் சமூக அந்தஸ்தைச் சாத்தனார் உயர்த்திக் காட்டியுள்ளார்.

முடிவுரை

அரசனையோ அல்லது வீரர்களையோ காவியத் தலைவர்களாகப் பாடி வந்த காலத்தில், பசியை ஒழிக்கப் புறப்பட்ட ஒரு சாதாரணப் பெண்ணைக் காவியத் தலைவியாக்கி, ‘மணிமேகலை’ என்ற மாபெரும் சமூகக் காப்பியத்தைத் தமிழுக்குத் தந்த சீத்தலைச் சாத்தனாரின் பெயர் தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் என்றும் நிலைத்திருக்கும்.