மணிமேகலை (Manimekalai) – பசிப்பிணி ஒழிப்பை வலியுறுத்தும் அறக்காப்பியம்

தமிழின் ஐம்பெருங்காப்பியங்களில் சிலப்பதிகாரத்தின் தொடர்ச்சியாகக் கருதப்படும் மாபெரும் காப்பியம் மணிமேகலை (Manimekalai) ஆகும். இது சீத்தலைச் சாத்தனார் என்ற பௌத்த புலவரால் இயற்றப்பட்டது. கோவலன் மற்றும் மாதவிக்கு பிறந்த மணிமேகலையின் வாழ்க்கையையும், அவள் பௌத்த துறவியாக மாறிய வரலாற்றையும் இந்தக் காப்பியம் விளக்குகிறது.

அமுதசுரபியும் பசிப்பிணி ஒழிப்பும்

மணிமேகலை காப்பியத்தின் மிக முக்கியமான அம்சம் ‘அமுதசுரபி’ என்னும் அட்சய பாத்திரமாகும். எடுக்க எடுக்க உணவு குறையாத இந்தப் பாத்திரத்தை வைத்துக்கொண்டு, மணிமேகலை ஏழை எளிய மக்களின் பசியைப் போக்குகிறாள். “பசிப்பிணி என்னும் பாவி” (The evil of hunger) என்று பசியின் கொடுமையைக் கூறி, அன்னதானத்தின் சிறப்பை இந்த நூல் உலகிற்கு உணர்த்துகிறது.

பௌத்த தத்துவங்களின் விளக்கம்

சிலப்பதிகாரம் சமண, பௌத்த, இந்து மதங்களைச் சமமாகக் கருதியது. ஆனால் மணிமேகலை முற்றிலும் ஒரு பௌத்த சமயக் காப்பியம் (Buddhist Epic). இதில் பௌத்த மதத்தின் அறக்கருத்துகள், நிலையாமைத் தத்துவம் மற்றும் கர்மவினை ஆகியவை மிகத் தெளிவாக விளக்கப்பட்டுள்ளன. அன்றைய தமிழகத்தில் நிலவிய பல்வேறு சமயங்களின் தத்துவ விவாதங்களும் இதில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன.

ஒரு பெண் துறவியின் பெயரையே காப்பியத்தின் பெயராகக் கொண்ட பெருமை மணிமேகலைக்கு உண்டு. தமிழின் இலக்கிய நயத்தோடு மட்டுமின்றி, சமூக அக்கறையையும், பசிப்பிணி ஒழிப்பின் அவசியத்தையும் வலியுறுத்தும் தலைசிறந்த அறநூலாக மணிமேகலை இன்றும் திகழ்கிறது.